อะเมซิ่งเครื่องบินแลนดิ้งระยะประชิด สัมผัสความสงบหาดไม้ขาว

img_1436

ทั้งที่ความจริงการอยู่คนเดียวคือช่วงเวลาสำคัญที่สุดช่วงหนึ่งของชีวิต ความชุ่มชื่นดื่มด่ำบางอย่างจะเกิดขึ้นได้ก็ต่อเมื่อเราอยู่ลำพังเท่านั้น ศิลปินรู้ว่าเขาต้องอยู่ลำพังเมื่อต้องการสร้างสรรค์งาน นักเขียนต้องอยู่เงียบๆ เพื่อรวบรวมความคิด นักดนตรีต้องใช้สมาธิในการประพันธ์เพลง นักบุญต้องการความเงียบสำหรับสวดภาวนา และสำหรับผู้หญิง พวกเธอต้องการความสงบเพื่อค้นหาเนื้อแท้ในตัวตนอีกครั้ง เพื่อค้นหาเส้นเชือกที่มั่นคงอันจะเป็นแกนกลางสำคัญต่อโยงใยทั้งมวลในความสัมพันธ์ของมนุษย์ – Gift from the Sea, Anne Morrow Lindbergh

เมื่อวัยมากขึ้น ก็เริ่มอยากท่องเที่ยวแบบสบายๆ มากขึ้น ไม่อยากสมบุกสมบั่นเหมือนสมัยวัยคะนอง เหมือนเช่นครั้งนี้ที่เป็นการเดินทางมุ่งเน้นหาความสงบมากกว่าจะเสาะแสวงหาสิ่งใหม่ อยากจะโน้มตัว เอนกาย มีหนังสือดีๆ สักเล่มเป็นเพื่อน นั่งฟังเสียงคลื่นซัดฝั่ง มองผืนฟ้าแผ่นน้ำสุดสายตา ก่อกองทรายเล็กๆ ริมหาด ดูปูลมวิ่งเข้าวิ่งออกจากรูนั้นไปรูนี้

ภูเก็ตเป็นตัวเลือกหนึ่งในหลายๆ ข้อที่ทำลิสต์ไว้ปะปนกันระหว่างที่เที่ยวในประเทศและต่างประเทศในงบหมื่นนิดๆ เมื่อได้ตั๋วเครื่องบินราคาโปรจากหางแดงประกอบกับเจอที่พักถูกใจใน booking.com ทริปนี้จึงเริ่มขึ้น 3 วัน 2 คืนในภูเก็ต

หลังจากไม่ได้นั่งโลว์คอสมานานหลายปี แจ๊คพอตทั้งขาไปและขากลับเจอเครื่องดีเลย์เกือบชั่วโมง ก็รอวนไป มาถึงสนามบินนานาชาติภูเก็ตบ่ายสองโมง ออกจากสนามบินไปต่อคิวเรียกแท็กซี่ไปส่งที่พักย่านหาดไม้ขาว พอขึ้นรถแท็กซี่ได้แค่นั้นแหละ ฝนก็เทลงมาชุดใหญ่

จากสนามบินประมาณ 15-20 นาทีก็มาถึงที่พัก Coriacea Boutique Resort โรงแรมระดับกลางแต่ให้บริการระดับโรงแรม 4-5 ดาว ห้องพักที่จองไว้เป็น Sea View มองเห็นทะเลและหาดไม้ขาว มาถึงทะเลทั้งทีไม่เล่นน้ำได้ยังไงกัน ชายหาดที่นี่ดูเหมือนจะเป็นหาดตื้น แต่พอเดินลงไปได้สักหน่อยกลับลึก คลื่นลมแรงพอสมควร

เช้าวันรุ่งขึ้น ฟ้าหลังฝน ท้องฟ้าสดใส แสงแดดจ้า ลงมาจัดเต็มอาหารเช้าที่มีให้เลือกทั้งแบบ American Breakfast และอาหารไทย หรือจะกินเป็นแพนเค้กก็ได้

สายๆ หน่อยปั่นจักรยานจากโรงแรมปั่นไปตามถนนเลียบชายหาด แวะถ่ายภาพรายทาง ปั่นไปจนถึงจุดชมเครื่องบินตอนแล่นลงสนามบินแบบระยะประชิด ซึ่งจัดเป็นไฮไลท์สำคัญที่ไม่ควรพลาดเมื่อมาที่หาดไม้ขาว หลังจากยืนรอจังหวะดีเพื่อถ่ายภาพเครื่องบินร่วมชั่วโมง ในที่สุดก็ได้ภาพเครื่องบินกลางเวหามาสมใจ

ตลอดระยะเวลา 3 วัน 2 คืน ณ หาดไม้ขาว ได้ใช้เวลาอยู่กับตัวเอง ทบทวนเรื่องราวต่างๆ ที่ผ่านมา ขณะที่ตามองทะเลอันกว้างใหญ่สุดสายตา หูฟังเสียงทะเล เสียงหรีดหริ่งเรไร มองฟ้าที่มีดาวพร่างพราวยามค่ำคืน ทำให้จิตใจว้าวุ่นได้สงบ ใช้ช่วงเวลาอันสงบนี้ตรึกตรองชีวิตตัวเอง ดึงสติให้อยู่กับปัจจุบัน วางแผนเส้นทางที่กำลังจะก้าวไปในอนาคต

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s